Η Συναυλία των Χρωμάτων

Συγγραφέας: Δημήτρης Γραμμένος Εικονογράφηση: Λήδα Βαρβαρούση Αφήγηση: Άγγελος Πατσιάς Το βιβλίο κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Άγκυρα, το 2007 και βρίσκεται πλέον εκτός κυκλοφορίας. Το βίντεο έχει δημιουργηθεί με την άδεια των εκδόσεων Άγκυρα.

«Η βιβλιοθηκάριος της Βασόρας» - Μια αληθινή ιστορία

κλικ στην εικόνα

H αληθινή ιστορία της Αλία που διαδραματίζεται στη Βασόρα, τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη του Ιράκ με φόντο την εισβολή στις 6 Απριλίου του 2003. Η βιβλιοθηκάριος Αλία Μοχάμεντ Μπέϊκερ, μετά την άρνηση του κυβερνήτη να προστατέψει τα βιβλία, αποφασίζει να τα μεταφέρει με δική της πρωτοβουλία σε ασφαλές μέρος. Στο πλευρό της στέκονται ο Ανίς, ο ιδιοκτήτης του διπλανού εστιατορίου, γείτονες και φίλοι. Μεταφέρουν τα βιβλία, κρυφά, τη νύχτα, σε καφάσια και σακιά, σε σπίτια και μαγαζιά με σκοπό να τα διαφυλάξουν. Λίγο αργότερα, η Βιβλιοθήκη καίγεται ολοσχερώς. Όμως η βιβλιοθηκάριος Αλία έχει καταφέρει να σώσει το 70% των βιβλίων της Βιβλιοθήκης. Η Αλία περιμένει πότε θα τελειώσει ο πόλεμος. Περιμένει και ονειρεύεται την ειρήνη….. 

Συγγραφέας: Jeanette Winter, «The Librarian of Basra» 
πηγή

2 Απριλίου: Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου

Εταιρεία Παραγωγής: Μοοnbot Studios
Σενάριο: William Joyce
Σκηνοθεσία: William Joyce, Brandon Oldenburg

Τα φανταστικά ιπτάμενα βιβλία του κου Μόρις Λέσμορ» είναι μια ταινία μικρού μήκους τoυ κινηματογραφικoύ στoύντιο Μοοnbot. Μια καταπληκτική ταινία 15 λεπτών που αναμιγνύει διάφορες κινηματογραφικές τεχνοτροπίες (μινιατούρες, κινούμενα σχέδια με τη χρήση υπολογιστών, 2D animation). Κέρδισε το Όσκαρ μικρού μήκους animation για το 2012. Η σχέση ανθρώπου και βιβλίου σε ένα πολύ όμορφο 15λεπτο βίντεο. Το βιβλίο ζωντανεύει με τη δύναμη του ανθρώπου, τη δύναμη της φαντασίας.

Εμπνευσμένη από τον Μάγο του Οζ, τον τυφώνα Κατρίνα, τον κωμικό Buster Keaton και την αγάπη για τα βιβλία είναι η 15λεπτη ταινία "The Fantastic Flying Books of Mr. Morris Lessmore". Όπως τονίζουν οι δημιουργοί, πρόκειται για "την ιστορία των ανθρώπων που αφοσιώνουν τις ζωές του στα βιβλία και τα βιβλία τους το ανταποδίδουν". Η ταινία εξιστορεί το τι συνέβη στον ήρωα Μόρις Λέσμορ που μετά την επέλαση ενός τυφώνα βρίσκεται σε έναν φανταστικό κόσμο, όπου τα βιβλία έχουν ζωντανέψει και συμπαραστέκονται στους ανθρώπους.



Αν θέλεις να διαβάσεις ή να ακούσεις ένα βιβλίο κάνε κλικ στην εικόνα

Ο Πόλεμος της Ωμεγαβήτας!

Ένα ωραίο βιβλίο που διαβάσαμε στην τάξη μας!

Συγγραφέας: Ευγένιος Τριβιζάς

Τα παλιά τα χρόνια το Ωμέγα ήταν το πρώτο γράμμα της Ωμεγαβήτας και το 'Αλφα το τελευταίο. Το Ωμέγα όμως έπασχε από ωμεγαλομανία και ήθελε να επιτεθεί στην κινέζικη Αλφαβήτα. Τι συνέβη στην ιστορική εκείνη μάχη και το Ωμέγα βρέθηκε στο τέλος της Αλφαβήτας;

Μια φορά κι έναν καιρό

Σ’έναν τόπο μακρινό

Ζούσανε τα γραμματάκια

Ελεύθερα σαν λουλουδάκια

Ζούσαν που λέτε όλα μαζί

Στη Χώρα των γραμμάτων

Από δω τα ελληνικά ,από κει τα γαλλικά

Κινέζικα, νορβηγικά, σοκολατινικά!

Κι ήταν όλα αγαπημένα,σε γειτονιές οργανωμένα

Γλέντια έκαναν ,χορούς και καλούσανε παιδάκια

Για να φτιάχνουνε λεξούλες και να λεν παραμυθάκια

Κάπου εκεί στη μέση της Μεγάλης χώρας

Ήταν η πόλη η δική μας, ξέρετε, η ελληνική.

Μα τότε δε λεγόταν Αλφαβήτα!

Αλήθεια σας το λέω ....λέγονταν Ωμεγαβήτα!

Και ξέρετε γιατί;

Γιατί είχανε για αρχηγό το ωμέγα το τρανό,το πολυξακουσμένο!

Και το αλφα που ναι σε όλους μας γνωστό

Ήταν τότε  τελευταίο.

Εκείνη δηλαδή την εποχή ,

Δεν έλεγες «άλφα,βήτα γάμα...»

Έλεγες «ωμέγα ,βήτα, γάμα...»

Και δεν τελείωνες «φι,χι,ψι κι ωμέγα»

Αλλά «φι,χι,ψι και άλφα»!!!!

Α! Ά και κάτι ακόμα!

Τα 24 μας γραμματάκια είχαν άλλα τρία φιλαράκια!

Ήταν δηλαδή......... .πόσα βρε παιδιά όλα μαζί;;;;;;

24 +3..............................27.......χρήσιμα τα μαθηματικά!!!!!!!!!!Είδατε!

Ήτανε λοιπόν το Γάλφα, το Μέλτα και το Χέψιλον!

Κι Ήτανε τα 27 μια φωνή και μια γροθιά...ενωμένα, δυνατά!

Λίγο χάλαγε η παρέα με τις αγριοφωνές του ωμέγα...

                                  

                          Γκέο βαγκέο, δεν είσαι πια σπουδαίο!

                          Γκέο βαγκέο, ούτε πρώτο, ούτε μεσαίο!

                          Γκέο βαγκέο, είσαι τώρα τελευταίο!

                     

Το Δώρο της Παπλωματούς

Ένα ωραίο βιβλίο που διαβάσαμε στην τάξη μας!

Γράφει η

Ναταλία Ιωαννίδου

Το δώρο της Παπλωματούς είναι ένα υπέροχο παραμύθι που μιλά για τη χαρά της προσφοράς. Βραβεύτηκε αρκετές φορές τόσο για το περιεχόμενο του όσο και για την εικονογράφησή του.

Μια γενναιόδωρη παπλωματού με μαγικά λες δάχτυλα, φτιάχνει τα πιο όμορφα παπλώματα του κόσμου και τα χαρίζει στους φτωχούς. Ένας άπληστος βασιλιάς, που μέσα στο παλάτι του έχει μαζεμένους όλους τους θησαυρούς του κόσμου, ψάχνει να βρει εκείνο που θα του χαρίσει έστω ένα χαμόγελο...

Με έντεχνο τρόπο ο συγγραφέας κρατά τον αναγνώστη σε συνεχή αγωνία: Άραγε η παπλωματού θα φτιάξει ένα πάπλωμα για τον βασιλιά; Άραγε ο βασιλιάς θα καταφέρει να χαμογελάσει;

Μια φορά κι ένα καιρό, σ’ ένα μικρό σπίτι, χαμένο κάπου ψηλά στα βουνά τα σκεπασμένα με γαλάζια ομίχλη, ζούσε μια παπλωματού που έφτιαχνε παπλώματα με τα πιο όμορφα χρώματα που μπορούσε να θαυμάσει ανθρώπινο μάτι. Τα παπλώματά της τα χάριζε στους φτωχούς και τους δυστυχισμένους ανθρώπους. Κανένας πλούσιος δεν μπορούσε να τα αγοράσει.

Η παπλωματού έφτιαχνε τα παπλώματά της κατά τη διάρκεια της μέρας και όταν το σκοτάδι γινόταν αδιαπέραστο και το κρύο ανυπόφορο, άφηνε το σπιτικό της και κατέβαινε στη γειτονική πολιτεία μέχρις ότου να συναντήσει κάποιον που κοιμότανε ξυλιασμένος στα σκαλοπάτια κάποιου σπιτικού. Τον σκέπαζε με ένα υπέροχο πάπλωμα και ακροπατώντας χανόταν στη κρύα νύκτα.

Εκείνα τα χρόνια, κάπου κοντά στο βουνό της παπλωματούς ζούσε ένας πλούσιος και άπληστος βασιλιάς που ό,τι περισσότερο λαχταρούσε ήταν να του κάνουνε διάφορα δώρα. Τα μύρια υπέροχα δώρα που είχε πάρει για τα Χριστούγεννα, τα γενέθλια και την ονομαστική του εορτή δεν του φτάνανε. Διέταξε τότε τους πολίτες να γιορτάζουν τα γενέθλιά του δύο φορές το χρόνο. Παρ’ όλα αυτά, ήταν ένας βασιλιάς πάντα αγέλαστος και κατσούφης. «Κάπου πρέπει να υπάρχει εκείνο το ένα και μοναδικό πράγμα που θα καταφέρει να με κάνει ευτυχισμένο», έλεγε συχνά.

Μια μέρα, ένας στρατιώτης του είπε για μια παπλωματού που φτιάχνει τα πιο όμορφα παπλώματα του κόσμου, τα οποία χαρίζει στους φτωχούς και σ’ αυτούς που τα έχουν ανάγκη. Οργισμένος ο βασιλιάς, διέταξε τους στρατιώτες του να βρούνε την παπλωματού για να του χαρίσει ένα πάπλωμα. Πίστευε ότι θα ήταν εκείνο το πράγμα που τον έκανε ευτυχισμένο.

Η γυναίκα, με πολλή αγάπη και καλοσύνη του είπε: «Χάρισε πρώτα όσα έχεις μαζέψει μέχρι τώρα, και μετά εγώ θα φτιάξω ένα πάπλωμα για χάρη σου. Με κάθε δώρο που εσύ θα δίνεις, εγώ θα προσθέτω και από ένα καινούριο κομμάτι στο πάπλωμά σου. Κι όταν πια θα έχεις χαρίσει όλα όσα έχεις μαζέψει, τότε, και το πάπλωμα που λαχταράς θα είναι έτοιμο».

Ο βασιλιάς, ενοχλημένος από την αντίδραση της γυναίκας, την παίρνει στη σπηλιά μιας φοβερής και τρομερής αρκούδας. Η γυναίκα δεν χάνει το θάρρος και με την ίδια πάντα καλοσύνη και αγάπη φτιάχνει ένα μαξιλάρι για την αρκούδα. Κανείς ποτέ άλλοτε δεν είχε φερθεί με τόση συμπόνια στο ζώο και για να ανταποδώσει το καλό που της έκαναν, κάθεται με την παπλωματού και απολαμβάνουν το πρωινό τους.

Από την άλλη ο βασιλιάς, αισθάνεται πολύ άσχημα για την συμπεριφορά του προς τη γυναίκα και προσπαθεί να επανορθώσει. Όταν όμως αντίκρισε την αρκούδα μαζί με την παπλωματού, τιμωρεί και πάλι τη γυναίκα. Δυστυχώς, για τον ίδιο δοκίμασε και άλλους πιο σκληρούς τρόπους για να τιμωρήσει τη γυναίκα. Άδικος κόπος! Η παπλωματού προσφέρει απλόχερα την αγάπη της παντού. Η απόφασή της για το πάπλωμα που τόσο επίμονα ζητά ο βασιλιάς δεν αλλάζει.

Προβληματισμένος τότε ο βασιλιάς δίνει ένα γυάλινο βόλο σε ένα αγόρι που συνάντησε στο δρόμο. Χάρισε ένα σωρό άλλα πράγματα, αλλά δεν κατάφερε να χαμογελάσει. Στη συνέχεια διέταξε να βγει στο δρόμο ο εξαίσιος τροχός με τα αληθινά άλογα που γύριζαν γύρω - γύρω. Τα παιδιά άρχισαν να φωνάζουν ευχαριστημένα και να ανεβαίνουν πάνω στα άλογα για βόλτα. Και τότε, κάτι σαν χαμόγελο σχηματίστηκε στα χείλη του βασιλιά. Κοίταξε γύρω του και είδε όλο αυτό το κέφι, τη χαρά και την ευτυχία που τα δώρα του είχαν φέρει στους απλούς ανθρώπους. Κι ένα παιδάκι τον άρπαξε από το χέρι και τον έσυρε κι εκείνον στο χορό. Και τότε ο βασιλιάς δεν χαμογέλασε απλώς, έσκασε στα γέλια...

Στο μεταξύ, η παπλωματού κράτησε την υπόσχεσή της κι άρχισε να φτιάχνει το πιο όμορφο πάπλωμα για τον βασιλιά. Ο βασιλιάς πήρε το πάπλωμά του όταν έγινε πάμπτωχος και κυκλοφορούσε με κουρέλια. «Μα δεν είμαι φτωχός!» της είπε. «Μπορεί να με δείχνουν έτσι τα ρούχα μου, αλλά η καρδιά μου είναι γεμάτη με τις πολύτιμες αναμνήσεις από τη χαρά που πρόσφερα στους άλλους. Ευτυχία έδινα και ευτυχία έχω πάρει. Νομίζω πως τώρα είμαι ο πιο πλούσιος άνθρωπος πάνω στη γη».

Το δώρο της παπλωματούς είναι από τις πιο αγαπημένες μου ιστορίες. Νιώθω ότι με αγγίζει στο μέγιστο βαθμό. Είναι φορές που θα ήθελα να γίνω σαν την παπλωματού, όχι μόνο για την αγάπη που κρύβει στη καρδιά της και τη καλοσύνη που κρέμεται από τα χείλη της, αλλά και για το χρόνο, τη διάθεσή και την ενέργεια της να δημιουργήσει κάτι ξεχωριστό και να το προσφέρει στους ανθρώπους. 

Η απλή παπλωματού χάριζε τα παπλώματά της στους ανθρώπους χωρίς να το μαθαίνει κανείς. Οι περισσότεροι από μας έχουμε τη τάση να προσφέρουμε ελάχιστα στους ανθρώπους έχοντας κατά νου το συμφέρον και τη προβολή μας. Πιθανόν να πιστεύουμε, ότι αυτά που δίνουμε στους άλλους πρέπει να γίνονται αντιληπτά από τους γύρω μας για να μας επαινούν.

Ο άπληστος βασιλιάς – όπως φαίνεται στην αρχή της ιστορίας – θυμίζει τον σύγχρονο άνθρωπο που όλο θέλει και ζητά και ποτέ δεν είναι ικανοποιημένος μ’ αυτά που έχει. Πατούμε επί πτωμάτων για να κερδίσουμε περισσότερα, ξοδεύοντας τις πιο πολλές φορές την υγεία μας για το σκοπό αυτό. Δυστυχώς, παραβλέπουμε τα απλά και καθημερινά – ασήμαντα κατά την άποψη μας πράγματα – και ψάχνουμε για μεγαλεία! Κι όμως! Αυτά τα μικρά πράγματα της ζωής που έχουμε σαν δεδομένα, είναι πραγματικά τόσο εκπληκτικά και άξια θαυμασμού.

ΟΙ ΖΩΓΡΑΦΙΕΣ ΣΤΗ ΣΠΗΛΙΑ!

Σήμερα στη γωνιά φιλαναγνωσίας που δημιουργήσαμε διαβάσαμε για τη σπηλιά με τις ζωγραφιές."Ταξιδέψαμε" στο σπήλαιο Λάσκο της Γαλλίας και γνωρίσαμε τις περίφημες βραχογραφίες.

Συγγραφέας  : Angeletti Roberta

Μεταφραστής  : Γιαννίκου Κατερίνα, Παπαγεωργίου Ιωάννα

Εικονογράφος  : Angeletti Roberta

Εκδότης  : Modern Times

Μια τυχαία ανακάλυψη από τέσσερις Γάλλους πιτσιρικάδες των περίφημων σπηλαίων του Λασκό , στα Πυρηναία, στις 12 Σεπτεμβρίου του 1940, μετακίνησε την ιστορία της Τέχνης μερικές χιλιάδες χρόνια προς τα πίσω.

 Οι εγχάρακτες πάνω στην πέτρα παραστάσεις των προϊστορικών προγόνων μας έδειξαν ότι το ανθρώπινο είδος δεν ήταν προορισμένο να ζει κυνηγώντας μόνο την τροφή του, αλλά ένιωθε και την ανάγκη να εκφράσει τον κόσμο του  με τα μαγικά εργαλεία της Τέχνης

Το σπήλαιο του Λασκό, που αποκαλείται η Καπέλα Σιξτίνα της προϊστορικής τέχνης, έκλεισε για το κοινό το 1961, όταν έκαναν την εμφάνισή τους οι πρώτοι πράσινοι λεκέδες από φύκη.

 Οι τουρίστες επισκέπτονται σήμερα ένα αντίγραφο του σπηλαίου που κατασκευάστηκε από τη γαλλική κυβέρνηση σε κοντινή περιοχή. 

Τα σπήλαια του Λασκό στη νοτιοδυτική Γαλλία είναι γεμάτα με εκπληκτικά όμορφες βραχογραφίες

Περιλαμβάνει περίπου 2.000 παραστάσεις, που ομαδοποιούνται σε τρεις κύριες κατηγορίες: ζώα, ανθρώπινες μορφές και αφηρημένα σχέδια. 
Πάνω από 900 βραχογραφίες αναπαριστούν ζώα (βίσονες, άλογα, αγελάδες και κατσίκια κ.α) και 605 δεν έχουν προσδιοριστεί ακριβώς.

 
Από τις βραχογραφίες των ζώων 364 αναπαριστούν ιπποειδή, 90 αναπαριστούν αρσενικά ελάφια.
 Από τις πιο διάσημες  είναι τέσσερις εικόνες αυτές που αναπαριστούν τεράστιους, μαύρους ταύρους ή βούβαλους, στην "αίθουσα των ταύρων".

Παρά το γεγονός πως τα σπήλαια δεν είναι πλέον ανοικτά για το κοινό, προκειμένου να προστατευθούν οι βραχογραφίες, δίπλα στο Λασκό, υπάρχει αντίγραφο του σπηλαίου και των έργων, που δημιουργήθηκαν με τις ίδιες τεχνικές και υλικά όπως και τα πρωτότυπα.

Η χρονολόγηση με τη μέθοδο του άνθρακα-14 έχει δείξει ότι οι σπηλαιογραφίες του Λασκό δημιουργήθηκαν πριν 15.000 - 17.000 χρόνια. 

Το σπήλαιο ανακηρύχθηκε από την UNESCO μνημείο της Παγκόσμιας Κληρονομιάς

Το εξάλεπτο αγγλόφωνο φιλμάκι που ακολουθεί είναι ένας καλός οδηγός για όσους δεν είχαν την τύχη να επισκεφθούν την περιοχή και να νιώσουν την υποβλητική γοητεία

του χώρου.

Αναδημοσίευση κειμένου από http://aksioperierga.blogspot.com