Μια φορά την Πρωτομαγιά

κλικ στην εικόνα

Από τη Λίνα Ρόκα

Άκου μια ιστορία - Ο λύκος Ζαχαρίας θέλει να γίνει σταρ

Αφήγηση: Χρύσα Κατσαντώνη

Μουσική επιμέλεια/παραγωγή: Γιώργος Ευαγγέλου

Η ηχογράφηση των αφηγήσεων έγινε στο Dare Studio στην Κατερίνη.

Επιμέλεια αφίσας: Ευτυχία Ηλιάδου (Suricata).

Από τη ραδιοφωνική εκπομπή "Ακου μια ιστορία", Δημοτικό Ραδιόφωνο Κατερίνης 95.3 fm στην Κατερίνη.

Ο λύκος Ζαχαρίας θέλει να γίνει σταρ, Orianne Lallemand, εκδ. Παπαδόπουλος.

Περισσότερες ιστορίες εδώ

Η κατσίκα και τα καρύδια

Λαϊκό κλιμακωτό παραμύθι με ήρωες έναν τράγο και την κατσίκα του η οποία εξαφανίζεται καθώς πάει να μαζέψει καρύδια. Θυμωμένος ο τράγος βρίσκει τον λύκο και του λέει να πάει να κυνηγήσει την κατσικούλα η οποία δεν γυρίζει πίσω με τα καρύδια. Αλλά ο λύκος δεν πάει. Και…

Σπίτι των Παραμυθιών - youtube

Ένας ιός με κορώνα

κλικ στην εικόνα

Στη βιβλιοθήκη (2)

Φύλλο εργασίας (Π. Κώτσης)

πηγή

Αφήγηση του πολυαγαπημένου παραμυθιού του Ευγένιου Τριβιζά, "Τα τρία μικρά λυκάκια" 

Ένα γράμμα για την Ιωάννα (4)

Φύλλο εργασίας (Παύλος Κώτσης)

Ο Παραμυθάς - επ.9 “Το τσίρκο”

Ο Παραμυθάς αγαπάει πολύ τα ζώα. Κι επειδή όταν φοράει το μαγικό του γιλέκο μπορεί και μιλάει τη γλώσσα τους, έχει και πολλά ζώα φίλους του. Αυτή η φιλία του με τα ζώα, λοιπόν, έγινε αιτία να φτιάξει μια μέρα ο Παραμυθάς, ένα δικό του Τσίρκο.

Οι ποντικοί, η ομελέτα και το ποντικάκι.

ΟΚΤΩ ΜΕΓΑΛΟΙ ΠΟΝΤΙΚΟΙ

 ΔΥΟ ΜΕΡΕΣ ΝΗΣΤΙΚΟΙ,

ΟΝΕΙΡΕΥΟΝΤΑΙ ΟΜΕΛΕΤΑ

ΜΕ ΝΤΟΜΑΤΑ, ΑΥΓΑ ΚΑΙ ΦΕΤΑ.

Δείτε στο παρακάτω βίντεο την ομελέτα που ονειρεύτηκαν

Σκηνοθεσία/Μοντάζ: Γιάννης Κουφονίκος

Παρουσίαση: Στάθης Παγιωτόπουλος

Εκπομπή: Νηστικό Αρκούδι

Ένα όμως ποντικάκι ξύπνησε!

Πού πήγε;

Από την ταινία/κινηματογραφικό έργο:
Η Κόρη μου η Σοσιαλίστρια (1966

Σκηνή Δημήτρης Παπαμιχαήλ, Αλίκη Βουγιουκλάκη

και τέλος ένα όμορφο παραμύθι

Ο  «Παραμυθάς» ήταν η πιο δημοφιλής παιδική εκπομπή της τηλεόρασης από το 1978 έως το 1983. Ήρωάς της ήταν ένας παππούς ο οποίος ήξερε να λέει όμορφες ιστορίες που δεν ήταν άλλες από τις περιπέτειες που ζούσε ο ίδιος, κάθε φορά που φορούσε ένα μαγικό γιλέκο. Μ' αυτό μπορούσε να μιλάει με τα ζώα, τα φυτά και τα πράγματα, να γίνεται μεγάλος σαν βουνό ή μικρός σαν καρφίτσα και να... πετάει!

" Η Δόνα Τερηδόνα και το μυστικό της γαμήλιας τούρτας"

Θυμάστε τι είπαμε σήμερα για τα δοντάκια; 

Η Λουκία δεν ξεχνά ποτέ!

Μια πολυμεσική ψηφιακή πρόταση του γνωστού παραμυθιού του Ευγένιου Τριβιζά " Η Δόνα Τερηδόνα και το μυστικό της γαμήλιας τούρτας", από τους μαθητές και τους εκπαιδευτικούς του 2ου 4/θεσίου Δημοτικού Σχολείου και του 3ου 1/θεσίου Νηπιαγωγείου Ζευγολατιού Κορινθίας.


Συγγραφέας: Ευγένιος Τριβιζάς

Παραμύθια για τον Ήλιο

Ο Βοριάς κι ο Ήλιος (Μύθοι Αισώπου)

Μια φορά, ο Ήλιος κι ο Βοριάς έπιασαν μια μεγάλη συζήτηση για το ποιος από τους δυο ήταν ο δυνατότερος.
- Εγώ, έλεγε ο Ήλιος.
- Όχι, εγώ, έλεγε ο Βοριάς.
Κι είχαν τόσο πείσμα, ώστε κανένας τους δεν υποχωρούσε μπροστά στον άλλον.
Έτσι όμως, δεν έβγαινε συμπέρασμα, ούτε θα 'βγαινε ποτέ, τόσο πεισματάρηδες που ήταν κι οι δυο τους.
- Σου προτείνω ένα στοίχημα! είπε τέλος ο Βοριάς.
- Τι στοίχημα; ρώτησε ο Ήλιος.
- Να διαλέξουμε στην τύχη έναν άνθρωπο κι όποιος από τους δυο μας καταφέρει και τον γδύσει, εκείνος θα 'ναι ο δυνατότερος .
- Το δέχομαι το στοίχημα! είπε ο Ήλιος.
Σε λίγο, φάνηκε στον κάμπο ένας άνθρωπος, που πήγαινε ολομόναχος.
Άρχισε τότε, ο Βοριάς, να φυσάει δυνατά.
Ο διαβάτης έσκυψε το κεφάλι του και σταύρωσε τα χέρια του, πάνω στο στήθος, για να προφυλαχτεί από τον αέρα.
Ο Βοριάς φύσηξε πιο δυνατά κι ο διαβάτης, κούμπωσε το ρούχο του κι επειδή ο Βοριάς δυνάμωνε το φύσημά του, ο καημένος ο άνθρωπος έβγαλε μια μάλλινη κουβέρτα, που την κουβαλούσε σ' ένα σακί, και τυλίχτηκε μ' αυτήν, για να μην ξεπαγιάσει. 

Όσο πιο δυνατά φυσούσε ο Βοριάς, τόσο πιο σφιχτά τυλιγότανε στην κουβέρτα του ο διαβάτης.
Στο τέλος, ο Βοριάς βαρέθηκε κι έπαψε να φυσάει. Γύρισε στον Ήλιο και του είπε:
- Η σειρά σου τώρα να δοκιμάσεις να τον γδύσεις.
Ο Ήλιος πρόβαλε στον ουρανό, μόλις σταμάτησε να φυσάει ο Βοριάς, κι αμέσως ο διαβάτης έβγαλε από πάνω του την κουβέρτα και την έβαλε στο σακί.
Δυνάμωσε τη λάμψη του ο 'Ηλιος κι ο διαβάτης ξεκούμπωσε το ρούχο του.
Αλλά ο Ήλιος δυνάμωνε όλο και πιο πολύ τη λάμψη του κι ο διαβάτης, που είχε αρχίσει να ιδρώνει, άρχισε να βγάζει ένα-ένα τα ρούχα του, ώσπου, στο τέλος απόμεινε ολόγυμνος και κοιτούσε δεξιά κι αριστερά, μήπως δει κανένα δέντρο για να πάει να ξαπλώσει στον ίσκιο του.
Επειδή όμως δεν έβρισκε δέντρο, έπεσε στο ποτάμι, που περνούσε εκεί κοντά κι έμεινε στο νερό, ώσπου ο Ήλιος, σιγά-σιγά, λιγόστεψε τη λάμψη του.
- Εσύ είσαι ο δυνατότερος! παραδέχτηκε ο Βοριάς, αποχαιρετώντας τον Ήλιο.

πηγή: ιστολόγιο http://www.paidika.gr/

Ο Ήλιος και το νερό (Νιγηριανό παραμύθι)

Μια φορά κι έναν καιρό, τότε που όλα πάνω στη γη ήταν αλλιώτικα, ο ήλιος και το νερό ζούσαν μαζί κι έκαναν παρέα. Ο ήλιος πήγαινε συχνά επίσκεψη στο νερό, μα το νερό ποτέ δεν τον είχε επισκεφτεί.

     -"Γιατί δεν έρχεσαι και συ στο παλάτι μου;" ρώτησε μια μέρα ο ήλιος το νερό.

     -"Δεν μπορώ, ήλιε μου", απάντησε το νερό.

     "Γιατί, αν έρθω, πρέπει να φέρω μαζί μου όλους τους συγγενείς μου".

     -"Και γι' αυτό, καλό μου νερό, ανησυχείς;" είπε ο ήλιος.

     "Το παλάτι μου είναι μεγάλο. Έχει χώρο για όλους σας. Ελάτε και μη νοιάζεστε καθόλου", είπε αποφασιστικά ο ήλιος.

     Έτσι, το νερό μάζεψε όλους τους συγγενείς του και κίνησαν για το λαμπρό παλάτι του ήλιου. Ήταν το νερό της θάλασσας, το νερό των ποταμών, το νερό των πηγών και των λιμνών, ήταν οι βροχές, οι θύελλες κι οι καταιγίδες, ήταν και τι δεν ήταν...

     Όταν έφτασαν στο παλάτι του ήλιου, εκείνος κατέβηκε να τους υποδεχτεί.

     -"Καλώς τους", πρόφτασε να πει, μα πριν αποσώσει τα λόγια του, το νερό χύθηκε μέσα στο παλάτι και πλημμύρισε τα πρώτα πατώματα.

     Ο ήλιος, ξαφνιασμένος, έτρεξε κι ανέβηκε στα τελευταία πατώματα, μα σε λίγο, έβλεπε, με τρόμο, το νερό να γεμίζει το παλάτι του.

     -"Σου το είπα πως είμαστε πολλοί", του είπε το νερό, καθώς 

έβλεπε τον ήλιο να χλομιάζει όλο και περισσότερο.

     "Τώρα όμως, δεν μπορούμε να κάνουμε πίσω".

     Ο ήλιος έβλεπε το νερό να προχωρά και σιγά σιγά να ανεβαίνει και να γεμίζει και τα υπόλοιπα πατώματα του παλατιού. Αναγκάστηκε να ανέβει στη στέγη. Το νερό όμως, στα γρήγορα, σκέπασε και τη στέγη. Τότε ο ήλιος κάνει έναν πήδο και φράααπ, ανεβαίνει στον ουρανό.

     Από τότε, άρχισε να μένει εκεί. Κι εκεί είναι ακόμα μέχρι και σήμερα.

πηγή: ιστολόγιο http://paramythimythiko.pblogs.gr/

Μελέτη Περιβάλλοντος: Ο Ήλιος, ο Ηλιάτορας, ο Πετροπαιχνιδιάτορας

Το ποντικάκι που ήθελε να αγγίξει ένα αστεράκι

Ο Τρωκτικούλης ο ποντικούλης, κάθε φορά που βλέπει τ' αστέρια στον ουρανό λαχταράει να τα αγγίξει. 'Oσο ο παππούς του προσπαθεί να του δώσει να καταλάβει ότι κάτι τέτοιο είναι αδύνατον, τόσο η επιθυμία του μεγαλώνει. Ώσπου ένα χριστουγεννιάτικο βράδυ, ενώ βγαίνει από την ποντικότρυπά του, βλέπει στη μέση του σαλονιού ένα στολισμένο έλατο και στην κορυφή ένα ασημένιο αστεράκι. Ο δρόμος όμως μέχρι την κορυφή του δέντρου αποδεικνύεται δύσκολος και γεμάτος δελεαστικές παγίδες. Το στρατιωτάκι, η κουκλίτσα, το ναυτάκι - στολίδια του δέντρου - προσπαθούν να του αλλάξουν τα σχέδια. Αλλά, ο Τρωκτικούλης αψηφώντας τους πειρασμούς, είναι αποφασισμένος να πραγματοποιήσει το όνειρό του.

Παραγωγή ΕΡΤ

Σενάριο: Ευγένιος Τριβιζάς

Σκηνοθέτης: Παναγιώτης Ράππας – Άγγελος Ρούβας

Μουσική: Πλάτων Ανδριτσάκης, Νίκος Παπαδόγουλας

Τραγούδια: Μίνως Μάτσας, Κώστας Χρηστίδης

Με τις φωνές των:

Κώστα Τριανταφυλλόπουλου: Ο Παππούς

Χρήστου Τζαμαργιά: Το Ποντικάκι

Σταματίνας Ντούσκου: Η Κουκλίτσα

Γιώργου Ανδρεσάκη: Το Στρατιωτάκι

Δημήτρη Βεργάδου: Το Ναυτάκι