Μικρότοπος Α΄ τάξη - Φωτόδεντρο

κλικ στην εικόνα

Γράμμα στον Δήμαρχο από τους μαθητές του Α2

Το γράμμα σας θα φτάσει στο Δήμαρχο τη Δευτέρα.
Εν τω μεταξύ δείτε τις προτάσεις σας.

Α2 τάξη 5ου Δημοτικού Σχολείου Χολαργού 2015 - 16

Φρούριο Ευρώπη - Fortress Europe

Η Ευρώπη και οι πρόσφυγες με το πενάκι του Dranis

Κινηματογραφική Ομάδα του Εσπερινού Γυμνασίου-Λυκείου Κω - σκηνοθεσία Σωτήρης Παλάσκας (2016)

Το δικό μας δέντρο φιλίας

Το δέντρο της φιλίας

Μια δραστηριότητα στα πλαίσια του προγράμματος "τα πρωτάκια της φιλίας"
Περισσότερα εδώ

Ο Πόλεμος της Ωμεγαβήτας!

Ένα ωραίο βιβλίο που διαβάσαμε στην τάξη μας!

Συγγραφέας: Ευγένιος Τριβιζάς

Τα παλιά τα χρόνια το Ωμέγα ήταν το πρώτο γράμμα της Ωμεγαβήτας και το 'Αλφα το τελευταίο. Το Ωμέγα όμως έπασχε από ωμεγαλομανία και ήθελε να επιτεθεί στην κινέζικη Αλφαβήτα. Τι συνέβη στην ιστορική εκείνη μάχη και το Ωμέγα βρέθηκε στο τέλος της Αλφαβήτας;

Μια φορά κι έναν καιρό

Σ’έναν τόπο μακρινό

Ζούσανε τα γραμματάκια

Ελεύθερα σαν λουλουδάκια

Ζούσαν που λέτε όλα μαζί

Στη Χώρα των γραμμάτων

Από δω τα ελληνικά ,από κει τα γαλλικά

Κινέζικα, νορβηγικά, σοκολατινικά!

Κι ήταν όλα αγαπημένα,σε γειτονιές οργανωμένα

Γλέντια έκαναν ,χορούς και καλούσανε παιδάκια

Για να φτιάχνουνε λεξούλες και να λεν παραμυθάκια

Κάπου εκεί στη μέση της Μεγάλης χώρας

Ήταν η πόλη η δική μας, ξέρετε, η ελληνική.

Μα τότε δε λεγόταν Αλφαβήτα!

Αλήθεια σας το λέω ....λέγονταν Ωμεγαβήτα!

Και ξέρετε γιατί;

Γιατί είχανε για αρχηγό το ωμέγα το τρανό,το πολυξακουσμένο!

Και το αλφα που ναι σε όλους μας γνωστό

Ήταν τότε  τελευταίο.

Εκείνη δηλαδή την εποχή ,

Δεν έλεγες «άλφα,βήτα γάμα...»

Έλεγες «ωμέγα ,βήτα, γάμα...»

Και δεν τελείωνες «φι,χι,ψι κι ωμέγα»

Αλλά «φι,χι,ψι και άλφα»!!!!

Α! Ά και κάτι ακόμα!

Τα 24 μας γραμματάκια είχαν άλλα τρία φιλαράκια!

Ήταν δηλαδή......... .πόσα βρε παιδιά όλα μαζί;;;;;;

24 +3..............................27.......χρήσιμα τα μαθηματικά!!!!!!!!!!Είδατε!

Ήτανε λοιπόν το Γάλφα, το Μέλτα και το Χέψιλον!

Κι Ήτανε τα 27 μια φωνή και μια γροθιά...ενωμένα, δυνατά!

Λίγο χάλαγε η παρέα με τις αγριοφωνές του ωμέγα...

                                  

                          Γκέο βαγκέο, δεν είσαι πια σπουδαίο!

                          Γκέο βαγκέο, ούτε πρώτο, ούτε μεσαίο!

                          Γκέο βαγκέο, είσαι τώρα τελευταίο!

                     

1η του Μάη

"8 ώρες δουλειά, 8 ώρες ξεκούραση, 8 ώρες ύπνο"

από το ιστολόγιο Περί ανέμων υδάτων και σχολείου

και μια ταινία για μικρούς και μεγάλους

Οι Μοντέρνοι Καιροί είναι μια κινηματογραφική ταινία του Τσάρλι Τσάπλιν που γυρίστηκε το 1936. Στην ταινία εμφανίζεται ο γνωστός αλητάκος με το χαρακτηριστικό καπέλο και μουστάκι, ο οποίος αγωνίζεται να επιβιώσει στον μοντέρνο, βιομηχανοποιημένο κόσμο. Το φιλμ έχει φόντο το μεγάλο οικονομικό και χρηματιστηριακό κραχ του 1929 και αποτελεί ένα σχόλιο στην απεγνωσμένη εύρεση εργασίας σε μια κοινωνία με τεράστια ανεργία καθώς και στην οικτρή οικονομική κατάσταση των ανθρώπων.

Χρόνια Πολλά! Καλό Πάσχα! Καλή Ανάσταση!

Αναδημοσίευση από την εφημερίδα του Ε1 του Δημοτικού Σχολείου Πολιχνίτου 

http://e1-dim-polihnitoy.blogspot.com/

Μεγάλη Δευτέρα

μεγάλη μέρα

Μεγάλη Τρίτη

μεγάλη κρίση

Μεγάλη Τετάρτη

βαθύ σκοτάδι

Μεγάλη Πέμπτη

δάκρυ πέφτει

Μεγάλη Παρασκευή

θλίψη πολλή

Μεγάλο Σαββάτο

χαρές γεμάτο

Μεγάλη Λαμπρή

αυγό και αρνί.

Μεγάλη Εβδομάδα λέγεται η εβδομάδα που αρχίζει από  την  Κυριακή των Βαΐων και φτάνει μέχρι την Κυριακή του Πάσχα. Λέγεται Μεγάλη γιατί αυτή την εβδομάδα τιμούμε τα Πάθη του Χριστού. Ο Χριστός θα περάσει από φρικτά βασανιστήρια, δοκιμασίες και εξευτελισμούς που θα τελειώσουν με τη Σταύρωση και τηνΑνάστασή Του.

Η ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ

Ο Χριστός ήθελε να πάει στα Ιεροσόλυμα να γιορτάσει το Πάσχα. Πήγε πάνω σ’ ένα γαϊδουράκι ενώ ο κόσμος, που τον αγαπούσε πολύ, είχε βγει στους δρόμους κρατώντας κλαδιά από φοίνικες και έψαλλε χαρούμενος:

«Ωσαννά, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου»

δηλ. «Ας είναι ευλογημένος Αυτός που έρχεται»

Ο λαός υποδέχεται το Χριστό γιατί τον έχει στείλει ο θεός να βασιλεύσει με την αγάπη του στις καρδιές των ανθρώπων.

Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΔΕΙΠΝΟΣ

Ο Χριστός και οι Μαθητές του τρώνε για τελευταία φορά μαζί. Ο Χριστός αφού έπλυνε τα πόδια των μαθητών του για να τους δείξει ότι ο ένας πρέπει να βοηθάει τον άλλο με αγάπη, τους λεει:

∞   Απόψε, κάποιος θα με προδώσει.

∞   Ποιος θα σε προδώσει, Κύριε; τον ρωτούν όλοι ξαφνιασμένοι.

∞   Αυτός που θα του δώσω το ψωμί βουτηγμένο στο κρασί, είπε ο Χριστός και το έδωσε στον Ιούδα.

Ο Ιούδας έφυγε αμίλητος. Είχε ήδη πουλήσει το Δάσκαλό του για τριάκοντα αργύρια.

Η ΣΥΛΛΗΨΗ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ

Την ώρα που ο Χριστός προσευχόταν στον κήπο της Γεσθημανής μπήκαν οι Ρωμαίοι στρατιώτες και τον συνέλαβαν. Τους οδήγησε εκεί ο Ιούδας, που όταν είδε τον Κύριο, τον φίλησε.

Οι στρατιώτες που κρατούσαν τον Ιησού τον περιγελούσαν, τον χτυπούσαν, τον έφτυναν και τον έσυραν τελικά στο δικαστήριο. Εκεί τον ανέκρινε ο Άννας, στη συνέχεια ο Καϊάφας και στο τέλος ο Πιλάτος. Όλοι τον βρήκαν αθώο.

Ο Πιλάτος ρώτησε τότε το λαό:

- Να ελευθερώσω το Χριστό ή το Βαρραβά, το χειρότερο ληστή;

- Το Βαρραβά, απάντησε ο λαός.

- Και τι να τον κάνω το Χριστό; ρώτησε πάλι ο Πιλάτος.

- «Σταύρωσον, σταύρωσον Αυτόν» απάντησε ο λαός.

Και έτσι ο Χριστός καταδικάστηκε σε σταυρικό θάνατο.

Η ΣΤΑΥΡΩΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Οι στρατιώτες μαστίγωσαν τον Ιησού, του φόρεσαν ένα στεφάνι από αγκάθια, του φόρτωσαν ένα βαρύ ξύλινο Σταυρό και ξεκίνησαν για το Γολγοθά.

Εκεί τον σταύρωσαν ανάμεσα σε δύο ληστές. Ο Χριστός ζήτησε νερό και του έδωσαν ξύδι. Κάποιος στρατιώτης τον τρύπησε με τη λόγχη του. Πριν ξεψυχήσει ο Χριστός, είπε «Τετέλεσται » δηλ. όλα τελείωσαν. Τότε έγινε τρομερός σεισμός και πυκνό σκοτάδι σκέπασε τη γη. Όλοι τρόμαξαν και πολλοί πίστεψαν πως πραγματικά ήταν Αυτός ο Υιός του Θεού.

Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Μετά τη -Σταύρωση, ο Πιλάτος έδωσε την άδεια για να θάψουν τον νεκρό Χριστό. Στρατιώτες φρουρούσαν τον τάφο για να κλέψουν το σώμα οι μαθητές του.

Την Τρίτη μέρα, τρεις γενναίες μαθήτριες του Χριστού, οι Μυροφόρεςξεκίνησαν για να αλείψουν το σώμα του Χριστού με άρωμα. Εκεί βρήκαν έναν Άγγελο που τους είπε:

∞          Μη φοβάστε. Ο Χριστός δεν είναι εδώ. Αναστήθηκε! Πηγαίνετε να το πείτε στους μαθητές του.

Οι Μυροφόρες έφυγαν χαρούμενες γιατί ο Χριστός είχε νικήσει το θάνατο και είχε βγει αληθινός σε ό,τι είχε πει.

ΤΟ ΗΞΕΡΕΣ ΑΥΤΟ;

∞          Την Κυριακή των Βαΐων, οι εκκλησίες μοιράζουν στους πιστούς κλαδιά δάφνης, τα βάγια. Η γιορτή αυτή θυμίζει την είσοδο του Χριστού στα Ιεροσόλυμα.

∞          Τη Μεγάλη Πέμπτη θα διαβαστούν το βράδυ στην Εκκλησία, τα 12 Ευαγγέλια που εξιστορούν τα Πάθη του Χριστού. Μετά το 5^ο Ευαγγέλιο θα βγει ο Σταυρός (αναπαράσταση της Σταύρωσης).

∞          Τη Μεγάλη Παρασκευή το πρωί θα γίνει η Αποκαθήλωση. Δηλαδή το σώμα του Χριστού θα κατέβει από το Σταυρό για να γίνει η ταφή του.

∞          Τη Μεγάλη Παρασκευή το βράδυ θα βγει έξω ο Επιτάφιος. Τότε ψάλλονται και τα εγκώμια (αναπαράσταση της Ταφής).

∞          Το Μεγάλο Σάββατο το βράδυ θα γίνει η Ανάσταση. Όλοι θα πάμε με τις λαμπάδες μας για να γιορτάσουμε την Ανάσταση. Θα ψάλουμε με χαρά: 

Χριστός Ανέστη, εκ νεκρών,

θανάτω θάνατον πατήσας

και τοις εν τοις μνήμασι

ζωήν χαρισάμενος.

Θα ανταλλάξουμε ευχές, θα γυρίσουμε με αναμμένες λαμπάδες τις λαμπάδες στο σπίτι, θα τσουγκρίσουμε τα αυγά, θα φάμε πασχαλινά κουλούρια και θα γευτούμε μαγειρίτσα.

Την άλλη μέρα θα γίνει μεγάλο γλέντι. Θα ψήσουμε το αρνί στη σούβλα και θα γλεντήσουμε.

Αλλά γιατί τσουγκρίζουμε αυγά την ημέρα της Λαμπρής;

Λένε πως, όπως η Ανάσταση είναι πηγή ζωής, έτσι είναι και το ταπεινό αυγό. Από κάθε αυγό δηλαδή ξεκινάει μια ζωή.

Γιατί όμως τα βάφουν κόκκινα;

Λένε πως όταν αναστήθηκε ο Χριστός, κανείς δεν πίστευε ότι έγινε αυτό το θαύμα. Μια γυναίκα μάλιστα, που κρατούσε αυγά άσπρα σε ένα καλάθι, άκουσε για την Ανάσταση και δεν το πίστεψε. Είπε τότε: «Αν είναι αλήθεια, τότε τα άσπρα αυγά να γίνουν κόκκινα». Αμέσως έγινα κόκκινα.

Λένε ακόμα πως βάφουν κόκκινα τα αυγά για να έχουν το ίδιο κόκκινο χρώμα με το αίμα που έχυσε ο Χριστός, όταν σταυρώθηκε. Κόκκινο είναι και το χρώμα της χαράς. Χαράς για την Ανάσταση του Χριστού. Είναι παράλληλα όμως και χρώμα αποτρεπτικό. Κόκκινες βελέντζες και κόκκινα μαντίλια κρεμούσαν τη Μεγάλη Πέμπτη στην Καστοριά οι γυναίκες για το καλό.

Το βάψιμο των αυγών γινόταν τη Μεγάλη Πέμπτη γι’ αυτό και την έλεγαν Κόκκινη Πέφτη ή Κοκκινοπέφτη. Παλιότερα το συνήθιζαν κι αποβραδίς, πάντοτε όμως τα μεσάνυχτα, με το ξεκίνημα της νέας μέρας. Καινούρια πρέπει να ήταν η κατσαρόλα που θα έβαφαν τα αυγά και ο αριθμός τους ορισμένος και τη μπογιά τη φύλαγαν σαράντα μέρες και δεν την έχυναν, ακόμα και τότε, έξω από το σπίτι. Τα χρώματα για τα αυγά τα έφτιαχναν από διάφορα φυτά. Από κρεμμύδια γινόταν το μελί, από άχυρο ή από φύλλα αμυγδαλιάς το κίτρινο, το ανοικτό κόκκινο από παπαρούνες. Αργότερα τα αγόραζαν, το κόκκινο όμως χρώμα ήταν και είναι πάντα το πιο αγαπημένο.

 Το πρώτο αυγό που έβαφαν ήταν της Παναγίας και το έβαζαν στο εικονοστάσι. Σε μερικά μέρη έβαζαν σε ένα κουτάκι τόσα αυγά όσα ήταν τα μέλη της οικογένειας και τα πήγαιναν το βράδυ στην εκκλησία, για να διαβαστούν στα 12 Ευαγγέλια. Τα άφηναν κάτω από την Αγία Τράπεζα ως την Ανάσταση και τότε καθεμιά έπαιρνε τα δικά της. Αυτά τα αυγά ήταν "ευαγγελισμένα" και τα τσόφλια τους τα παράχωναν στους κήπους και τις ρίζες των δέντρων για να καρπίσουν. Παρόμοια τύχη είχαν και τα αυγά που έκαναν οι κότες τη Μεγάλη Πέμπτη. Άμα η κότα ήταν μαύρη, ακόμα καλύτερα.

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!

Το Δώρο της Παπλωματούς

Ένα ωραίο βιβλίο που διαβάσαμε στην τάξη μας!

Γράφει η

Ναταλία Ιωαννίδου

Το δώρο της Παπλωματούς είναι ένα υπέροχο παραμύθι που μιλά για τη χαρά της προσφοράς. Βραβεύτηκε αρκετές φορές τόσο για το περιεχόμενο του όσο και για την εικονογράφησή του.

Μια γενναιόδωρη παπλωματού με μαγικά λες δάχτυλα, φτιάχνει τα πιο όμορφα παπλώματα του κόσμου και τα χαρίζει στους φτωχούς. Ένας άπληστος βασιλιάς, που μέσα στο παλάτι του έχει μαζεμένους όλους τους θησαυρούς του κόσμου, ψάχνει να βρει εκείνο που θα του χαρίσει έστω ένα χαμόγελο...

Με έντεχνο τρόπο ο συγγραφέας κρατά τον αναγνώστη σε συνεχή αγωνία: Άραγε η παπλωματού θα φτιάξει ένα πάπλωμα για τον βασιλιά; Άραγε ο βασιλιάς θα καταφέρει να χαμογελάσει;

Μια φορά κι ένα καιρό, σ’ ένα μικρό σπίτι, χαμένο κάπου ψηλά στα βουνά τα σκεπασμένα με γαλάζια ομίχλη, ζούσε μια παπλωματού που έφτιαχνε παπλώματα με τα πιο όμορφα χρώματα που μπορούσε να θαυμάσει ανθρώπινο μάτι. Τα παπλώματά της τα χάριζε στους φτωχούς και τους δυστυχισμένους ανθρώπους. Κανένας πλούσιος δεν μπορούσε να τα αγοράσει.

Η παπλωματού έφτιαχνε τα παπλώματά της κατά τη διάρκεια της μέρας και όταν το σκοτάδι γινόταν αδιαπέραστο και το κρύο ανυπόφορο, άφηνε το σπιτικό της και κατέβαινε στη γειτονική πολιτεία μέχρις ότου να συναντήσει κάποιον που κοιμότανε ξυλιασμένος στα σκαλοπάτια κάποιου σπιτικού. Τον σκέπαζε με ένα υπέροχο πάπλωμα και ακροπατώντας χανόταν στη κρύα νύκτα.

Εκείνα τα χρόνια, κάπου κοντά στο βουνό της παπλωματούς ζούσε ένας πλούσιος και άπληστος βασιλιάς που ό,τι περισσότερο λαχταρούσε ήταν να του κάνουνε διάφορα δώρα. Τα μύρια υπέροχα δώρα που είχε πάρει για τα Χριστούγεννα, τα γενέθλια και την ονομαστική του εορτή δεν του φτάνανε. Διέταξε τότε τους πολίτες να γιορτάζουν τα γενέθλιά του δύο φορές το χρόνο. Παρ’ όλα αυτά, ήταν ένας βασιλιάς πάντα αγέλαστος και κατσούφης. «Κάπου πρέπει να υπάρχει εκείνο το ένα και μοναδικό πράγμα που θα καταφέρει να με κάνει ευτυχισμένο», έλεγε συχνά.

Μια μέρα, ένας στρατιώτης του είπε για μια παπλωματού που φτιάχνει τα πιο όμορφα παπλώματα του κόσμου, τα οποία χαρίζει στους φτωχούς και σ’ αυτούς που τα έχουν ανάγκη. Οργισμένος ο βασιλιάς, διέταξε τους στρατιώτες του να βρούνε την παπλωματού για να του χαρίσει ένα πάπλωμα. Πίστευε ότι θα ήταν εκείνο το πράγμα που τον έκανε ευτυχισμένο.

Η γυναίκα, με πολλή αγάπη και καλοσύνη του είπε: «Χάρισε πρώτα όσα έχεις μαζέψει μέχρι τώρα, και μετά εγώ θα φτιάξω ένα πάπλωμα για χάρη σου. Με κάθε δώρο που εσύ θα δίνεις, εγώ θα προσθέτω και από ένα καινούριο κομμάτι στο πάπλωμά σου. Κι όταν πια θα έχεις χαρίσει όλα όσα έχεις μαζέψει, τότε, και το πάπλωμα που λαχταράς θα είναι έτοιμο».

Ο βασιλιάς, ενοχλημένος από την αντίδραση της γυναίκας, την παίρνει στη σπηλιά μιας φοβερής και τρομερής αρκούδας. Η γυναίκα δεν χάνει το θάρρος και με την ίδια πάντα καλοσύνη και αγάπη φτιάχνει ένα μαξιλάρι για την αρκούδα. Κανείς ποτέ άλλοτε δεν είχε φερθεί με τόση συμπόνια στο ζώο και για να ανταποδώσει το καλό που της έκαναν, κάθεται με την παπλωματού και απολαμβάνουν το πρωινό τους.

Από την άλλη ο βασιλιάς, αισθάνεται πολύ άσχημα για την συμπεριφορά του προς τη γυναίκα και προσπαθεί να επανορθώσει. Όταν όμως αντίκρισε την αρκούδα μαζί με την παπλωματού, τιμωρεί και πάλι τη γυναίκα. Δυστυχώς, για τον ίδιο δοκίμασε και άλλους πιο σκληρούς τρόπους για να τιμωρήσει τη γυναίκα. Άδικος κόπος! Η παπλωματού προσφέρει απλόχερα την αγάπη της παντού. Η απόφασή της για το πάπλωμα που τόσο επίμονα ζητά ο βασιλιάς δεν αλλάζει.

Προβληματισμένος τότε ο βασιλιάς δίνει ένα γυάλινο βόλο σε ένα αγόρι που συνάντησε στο δρόμο. Χάρισε ένα σωρό άλλα πράγματα, αλλά δεν κατάφερε να χαμογελάσει. Στη συνέχεια διέταξε να βγει στο δρόμο ο εξαίσιος τροχός με τα αληθινά άλογα που γύριζαν γύρω - γύρω. Τα παιδιά άρχισαν να φωνάζουν ευχαριστημένα και να ανεβαίνουν πάνω στα άλογα για βόλτα. Και τότε, κάτι σαν χαμόγελο σχηματίστηκε στα χείλη του βασιλιά. Κοίταξε γύρω του και είδε όλο αυτό το κέφι, τη χαρά και την ευτυχία που τα δώρα του είχαν φέρει στους απλούς ανθρώπους. Κι ένα παιδάκι τον άρπαξε από το χέρι και τον έσυρε κι εκείνον στο χορό. Και τότε ο βασιλιάς δεν χαμογέλασε απλώς, έσκασε στα γέλια...

Στο μεταξύ, η παπλωματού κράτησε την υπόσχεσή της κι άρχισε να φτιάχνει το πιο όμορφο πάπλωμα για τον βασιλιά. Ο βασιλιάς πήρε το πάπλωμά του όταν έγινε πάμπτωχος και κυκλοφορούσε με κουρέλια. «Μα δεν είμαι φτωχός!» της είπε. «Μπορεί να με δείχνουν έτσι τα ρούχα μου, αλλά η καρδιά μου είναι γεμάτη με τις πολύτιμες αναμνήσεις από τη χαρά που πρόσφερα στους άλλους. Ευτυχία έδινα και ευτυχία έχω πάρει. Νομίζω πως τώρα είμαι ο πιο πλούσιος άνθρωπος πάνω στη γη».

Το δώρο της παπλωματούς είναι από τις πιο αγαπημένες μου ιστορίες. Νιώθω ότι με αγγίζει στο μέγιστο βαθμό. Είναι φορές που θα ήθελα να γίνω σαν την παπλωματού, όχι μόνο για την αγάπη που κρύβει στη καρδιά της και τη καλοσύνη που κρέμεται από τα χείλη της, αλλά και για το χρόνο, τη διάθεσή και την ενέργεια της να δημιουργήσει κάτι ξεχωριστό και να το προσφέρει στους ανθρώπους. 

Η απλή παπλωματού χάριζε τα παπλώματά της στους ανθρώπους χωρίς να το μαθαίνει κανείς. Οι περισσότεροι από μας έχουμε τη τάση να προσφέρουμε ελάχιστα στους ανθρώπους έχοντας κατά νου το συμφέρον και τη προβολή μας. Πιθανόν να πιστεύουμε, ότι αυτά που δίνουμε στους άλλους πρέπει να γίνονται αντιληπτά από τους γύρω μας για να μας επαινούν.

Ο άπληστος βασιλιάς – όπως φαίνεται στην αρχή της ιστορίας – θυμίζει τον σύγχρονο άνθρωπο που όλο θέλει και ζητά και ποτέ δεν είναι ικανοποιημένος μ’ αυτά που έχει. Πατούμε επί πτωμάτων για να κερδίσουμε περισσότερα, ξοδεύοντας τις πιο πολλές φορές την υγεία μας για το σκοπό αυτό. Δυστυχώς, παραβλέπουμε τα απλά και καθημερινά – ασήμαντα κατά την άποψη μας πράγματα – και ψάχνουμε για μεγαλεία! Κι όμως! Αυτά τα μικρά πράγματα της ζωής που έχουμε σαν δεδομένα, είναι πραγματικά τόσο εκπληκτικά και άξια θαυμασμού.

ΟΙ ΖΩΓΡΑΦΙΕΣ ΣΤΗ ΣΠΗΛΙΑ!

Σήμερα στη γωνιά φιλαναγνωσίας που δημιουργήσαμε διαβάσαμε για τη σπηλιά με τις ζωγραφιές."Ταξιδέψαμε" στο σπήλαιο Λάσκο της Γαλλίας και γνωρίσαμε τις περίφημες βραχογραφίες.

Συγγραφέας  : Angeletti Roberta

Μεταφραστής  : Γιαννίκου Κατερίνα, Παπαγεωργίου Ιωάννα

Εικονογράφος  : Angeletti Roberta

Εκδότης  : Modern Times

Μια τυχαία ανακάλυψη από τέσσερις Γάλλους πιτσιρικάδες των περίφημων σπηλαίων του Λασκό , στα Πυρηναία, στις 12 Σεπτεμβρίου του 1940, μετακίνησε την ιστορία της Τέχνης μερικές χιλιάδες χρόνια προς τα πίσω.

 Οι εγχάρακτες πάνω στην πέτρα παραστάσεις των προϊστορικών προγόνων μας έδειξαν ότι το ανθρώπινο είδος δεν ήταν προορισμένο να ζει κυνηγώντας μόνο την τροφή του, αλλά ένιωθε και την ανάγκη να εκφράσει τον κόσμο του  με τα μαγικά εργαλεία της Τέχνης

Το σπήλαιο του Λασκό, που αποκαλείται η Καπέλα Σιξτίνα της προϊστορικής τέχνης, έκλεισε για το κοινό το 1961, όταν έκαναν την εμφάνισή τους οι πρώτοι πράσινοι λεκέδες από φύκη.

 Οι τουρίστες επισκέπτονται σήμερα ένα αντίγραφο του σπηλαίου που κατασκευάστηκε από τη γαλλική κυβέρνηση σε κοντινή περιοχή. 

Τα σπήλαια του Λασκό στη νοτιοδυτική Γαλλία είναι γεμάτα με εκπληκτικά όμορφες βραχογραφίες

Περιλαμβάνει περίπου 2.000 παραστάσεις, που ομαδοποιούνται σε τρεις κύριες κατηγορίες: ζώα, ανθρώπινες μορφές και αφηρημένα σχέδια. 
Πάνω από 900 βραχογραφίες αναπαριστούν ζώα (βίσονες, άλογα, αγελάδες και κατσίκια κ.α) και 605 δεν έχουν προσδιοριστεί ακριβώς.

 
Από τις βραχογραφίες των ζώων 364 αναπαριστούν ιπποειδή, 90 αναπαριστούν αρσενικά ελάφια.
 Από τις πιο διάσημες  είναι τέσσερις εικόνες αυτές που αναπαριστούν τεράστιους, μαύρους ταύρους ή βούβαλους, στην "αίθουσα των ταύρων".

Παρά το γεγονός πως τα σπήλαια δεν είναι πλέον ανοικτά για το κοινό, προκειμένου να προστατευθούν οι βραχογραφίες, δίπλα στο Λασκό, υπάρχει αντίγραφο του σπηλαίου και των έργων, που δημιουργήθηκαν με τις ίδιες τεχνικές και υλικά όπως και τα πρωτότυπα.

Η χρονολόγηση με τη μέθοδο του άνθρακα-14 έχει δείξει ότι οι σπηλαιογραφίες του Λασκό δημιουργήθηκαν πριν 15.000 - 17.000 χρόνια. 

Το σπήλαιο ανακηρύχθηκε από την UNESCO μνημείο της Παγκόσμιας Κληρονομιάς

Το εξάλεπτο αγγλόφωνο φιλμάκι που ακολουθεί είναι ένας καλός οδηγός για όσους δεν είχαν την τύχη να επισκεφθούν την περιοχή και να νιώσουν την υποβλητική γοητεία

του χώρου.

Αναδημοσίευση κειμένου από http://aksioperierga.blogspot.com